Program realizowany w 1993 roku, finansowany z funduszu PHARE – przedakcesyjnego programu Komisji Europejskiej wspierającego transformację państw kandydujących do UE – miał na celu zbudowanie w Polsce pierwszych nowoczesnych struktur organizacji pacjenckich. PHARE (Poland and Hungary: Assistance for the Restructuring of their Economies) był mechanizmem bezzwrotnej pomocy materialnej dla krajów Europy Środkowo-Wschodniej, który umożliwiał m.in. rozwój społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych w ochronie zdrowia. Na tym gruncie powstał program „tworzenia podstaw organizacji pacjenckich”, z którego wyrósł ruch Amazonek i późniejsza Federacja Stowarzyszeń Klubów Amazonek.

Kluczową ideą programu było odejście od modelu „klubów przy szpitalu” na rzecz klubów działających jak najbliżej miejsca zamieszkania kobiet po leczeniu raka piersi. Chodziło o to, żeby wsparcie nie kończyło się na drzwiach oddziału onkologicznego, ale towarzyszyło pacjentkom w ich codziennym życiu – w lokalnej społeczności, w realnym środowisku domowym i zawodowym. Lokalny klub miał być miejscem, gdzie łączą się trzy perspektywy: doświadczenie innych kobiet po chorobie, profesjonalna rehabilitacja oraz pomoc psychologiczna.

Dlatego w programie tak duży nacisk położono na szkolenie rehabilitantów i psychologów, którzy mieli wspierać liderki powstających klubów. Z czasem sieć tych lokalnych inicjatyw stała się podstawą do utworzenia ogólnopolskiej struktury – Federacji Stowarzyszeń Klubów Amazonek, która zintegrowała rozproszone kluby i wzmocniła ich głos w systemie ochrony zdrowia. Program PHARE nie tylko dostarczył środków finansowych, ale też wprowadził do polskiej onkologii nowy standard: pacjentka po leczeniu nie jest zostawiona sama sobie, lecz pozostaje w systemie wsparcia – fizycznego, psychicznego i społecznego – budowanym oddolnie przez organizacje pacjenckie.