Ten program wyrastał z doświadczenia tysięcy kobiet, które po zakończeniu leczenia słyszą: „jest pani zdrowa”, a jednocześnie wciąż zmagają się z lękiem, zmęczeniem, zmianą wyglądu i rolą w rodzinie. Projekt miał pomóc im odnaleźć się w „nowej normalności”.

W jego ramach organizowano warsztaty, spotkania grupowe i konsultacje psychologiczne. Poruszano tematy lęku przed nawrotem, budowania poczucia własnej wartości po mastektomii, relacji z partnerem i dziećmi, powrotu do pracy i życia społecznego.

Projekt stawiał na praktyczne narzędzia: techniki radzenia sobie ze stresem, komunikację w rodzinie, dbanie o siebie na co dzień. Tworzył bezpieczną przestrzeń, w której można było mówić o trudnych emocjach bez poczucia winy, że „przecież powinnam się cieszyć, że już żyję”.

Program realizowano w połowie pierwszej dekady lat 2000, w ramach konkursu na programy wsparcia psychologicznego dla osób przewlekle chorych, finansowanego przez Ministerstwo Zdrowia.